En zo stond ik plots op een conferentie. Als spreker nog wel. Ik wist het al enkele maanden, maar toen ik plots met m’n naam en toenaam op hun website stond, deed ik toch wel even een vreugdedansje. This is the real thing. And I’m finally doing it.
De grote dag. Ik heb meer zoenen en handjes gegeven dan het voorbije jaar tesamen. Ik had kickass business cards, mét buttons. De geluidsman was een lieverdje. De mensen van Adobe waren met 100-en afgekomen, en ik zag eindelijk eens de gezichten van de mensen waar ik al enkele maanden telefonisch contact mee had. Er zijn nieuwe potentiële sponsorbabbels geweest, en sommige mannen zijn nog van zo’n oude stempel dat ze handkusjes geven.
Ik zat aan tafel met mijn helden. En mijn helden droegen kimono’s, waren verslaafd aan hun telefoon maar deden me lachen. Ik ben te weten gekomen dat ik nog altijd geen fan ben van sushi, maar wel nog steeds van kroepoek. Ik heb gekozen voor vlees ook al ben ik stiekem vegetariër. Ik kan effectief met stokjes eten. Ik heb gemerkt dat mijn helden ook maar mensen zijn. En dat leeftijd er echt geen bal aan doet.
Precies 6 jaar geleden zei iemand tegen me dat er grootste dingen gingen gebeuren. Dat m’n leven cool ging zijn. Dat ik “er” ging komen, whatever it may be. Ik denk dat hij gelijk had. Al klinkt die “er” wel verdacht hoog gegrepen.
Ah, voor de mensen die mijn gezondsheidstoestand een beetje opvolgen: geen migraine. Niet de dag ervoor, niet op de dag zelf, en de dagen erna zat ik ook safe. Be proud my ladies. And gents.
